insanlar ne kadar ilginçler, değil mi? zaafları, umutları, korkuları ve hesapları ile.. sadece bunlar da değil elbette.. çok daha fazlası.. en yakınında zannettiklerinin aslında senden ne kadar da uzak olabildikleri gerçeği ile yüzleşince, bana asla yapmaz, dediklerinin hançerleri sırtında hala var olmaya devam ettikçe büyüdüğünü sanıyorsun.. oysa ki aslında sadece yaralarınla yaşıyorsun.. iyileşmeyen, iyileşmeye yüz tutsa bile izi kalan ve arada bir canını yakıp, içini kanatan.. iyileşmeyen, iyileşemeyen, kör kuyu yaralar.. geçmişi her yâd edişinde, önce yüzünde bir gülümseme oluşması ve sonrasında can acısı.. belki de o sırf o gülümseme bile aslında insanın ne kadar unutmaya yönelik, mutsuz anlardan kaçamak yaparak mutlu yaşanmışlıklara kaydığının, bunu tercih ettiğinin göstergesi.. bilemiyorum.. insanlar.. beni her seferinde şaşırtıyorlar.. umarım bu şaşırmalar, hepimizde ayrı ayrı, olumlu şeyler için gerçekleşir..

kendine iyi bak :) çok yorma kendini.. :)

sevgiler,